Week 3. Deze week draaide om de formule, en om voor het eerst echt aan tafel komen met een maker. Ik bouw KLAHR in het openbaar, dus ik deel hoe het ging, ook de kant die minder soepel liep.
De formule, stof voor stof
Het grootste deel van de week zat ik in de samenstelling, stof voor stof. Steeds twee vragen: heeft deze stof een reden om erin te zitten, en klopt de hoeveelheid met wat een mens op een dag nodig heeft? Ik doseer bewust op de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid, niet ver daarboven. Een paar stoffen stonden hoger dan nodig, die heb ik teruggebracht. Een hoog getal op een etiket oogt serieuzer, maar zegt weinig over of het klopt.
Wat er bewust niet in gaat
Minstens zo belangrijk was wat er bewust niet in gaat. Geen ijzer, want dat heeft niet iedereen nodig en het hoort bij persoonlijk advies, niet in één formule voor iedereen. Geen stoffen die er alleen zitten om de lijst langer te laten ogen. Het moeilijkste was niet wat erin moest, maar wat ik eruit liet.
Onderbouwd waar het kan
Vitamine D bijvoorbeeld: uit voeding halen de meeste Nederlanders maar een deel van wat wordt aangeraden, en in de winter maakt de zon hier te weinig aan. Dat is voor mij een reden om het op te nemen, op de aanbevolen hoeveelheid. Jodium kan krap worden bij een grotendeels plantaardig eetpatroon. Bij andere stoffen is het verhaal zwakker, selenium bijvoorbeeld had ik er bijna niet in gezet, en dat zeg ik er eerlijk bij.
Eén regel staat vast: geen dosering wordt definitief voordat iemand met de juiste kennis er onafhankelijk naar heeft gekeken. Ik ben geen arts, en juist daarom is mijn eigen zorgvuldige werk het beginpunt, niet het eindoordeel.
En hoe zorgvuldig ik de formule ook maak, een supplement blijft een aanvulling. De belangrijkste bron van voedingsstoffen is en blijft gezond eten. Ik maak iets voor de gaten die daarna overblijven, geen vervanging van een goed bord.
Eindelijk aan tafel met een maker
Begin van de week had ik mijn eerste echte belafspraak met een producent. Na weken van mailen voelde dat als een stap vooruit. De uitkomst was nuchterder dan ik hoopte: op de kleine hoeveelheid waarmee ik begin kan bijna geen enkele partij alles in één keer maken. Grondstoffen, verpakking en het vullen zitten vaak bij verschillende bedrijven. Geen slecht gesprek, wel een die me liet zien dat de puzzel groter is dan één telefoontje. Even slikken, en daarna gewoon door.
De rest van het leverancierswerk was mailen. De makers die al langer stil waren heb ik nog eens persoonlijk benaderd, en met een andere partij mailde ik over de praktische kant, hoe je het zakje dat ik plasticvrij wil krijgen eigenlijk verstuurt. Kleine stappen, maar het zijn er wel.
Ik wil meer met jullie praten
Wat ik de komende tijd meer wil doen: praten met de mensen die zich al hebben aangemeld. Ik hoor liever nu een eerlijk "dit zou ik nooit kopen" dan straks. Sta je op de lijst en heb je een mening, goed of slecht, ik lees het echt.
Zo zag mijn week eruit. Veel uitzoekwerk, een paar keuzes die ik nu echt kan onderbouwen, en de discipline om niets vast te leggen wat nog niet klopt.